این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    صحابه پیامبر

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    صحابه پیامبر را از این سایت دریافت کنید.

    فهرست صحابه محمد

    فهرست صحابه محمد

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    فهرست صحابه محمد، فهرستی مشتمل بر تمام صحابه محمد، که وی را ملاقات کرده، سخنش را شنیده و به او در زمان حیات محمد، ایمان آورده‌اند. این فهرست اعم از مسلمانان اولیه اسلام تا مسلمانان سال ۱۱ هجری قمری می‌باشد و شامل تابعین نخواهد بود.

    تعریف صحابه[ویرایش]

    صحابه از دیدگاه اهل سنت، تعریف جامع و مشخصی ندارد، در مقابل شیعیان متفق هستند که صحابه به کسانی گفته می‌شود که پیامبر را در زمان حیاتش دیده و به او تا پایان عمر خودش ایمان داشته باشد.[۱] بر اساس این تعریف، در اعتقاد شیعیان، برخی از صحابه محمد که در ابتدا به وی معتقد بودند، ولی بعدها به وی کافر شده یا به دین دیگری درآمدند، جزء صحابه محسوب نمی‌گردند. بنابراین شیعیان صحابه را به چهار دسته تقسیم می‌کند[۱]:

    صحابه مومن که در زمان حیات محمد از دنیا رفته‌اند.

    صحابه فاسق که قرآن از آنها در آیه ۶ سوره حجرات یاد کرده است.

    صحابه منافق که در آیات و روایات مورد اشاره قرار گرفته‌اند

    صحابه مومنی که بعد از وفات محمد، به ولایت علی بن ابی‌طالب معتقد شدند.

    اما اهل سنت در تعریف صحابه، تعاریف مختلفی ارائه کرده‌اند و در بین آنها افرادی چون ابن حجر عسقلانی به شرط ایمان و باقی ماندن بر آن در زمان حیات فرد صحابی، اشاره کرده‌است.[۲] این دیدگاه که ابن حجر آن را بهترین دیدگاه اهل سنت در تعریف صحابه می‌داند، همچون تعریف شیعیان از صحابه، آنانی که به محمد کافر شده و مرتد گردیده‌اند را شامل نمی‌شود.

    تعداد[ویرایش]

    برخی تعداد صحابه محمد را ۱۱۴ هزار نفر و برخی ۱۲۴ هزار نفر گزارش کرده‌اند.[۳]

    فهرست صحابه مشهور[ویرایش]

    طبق نظر اهل سنت (0) طبق نظر شیعه (0)

    مشترک بین شیعه و سنی (0)

    محدث بودن (0) محدث نبودن (0)

    نام صحابی لقب نژاد اهلیت سال ولادت سال پذیرش اسلام سال وفات آرامگاه محدث منبع

    ابوبکر ابی‌قحافه صدیق عرب مکی ۵۷۲ م ۶۱۰ م ۶۳۴ م مدینه

    عمر بن خطاب فاروق عرب مکی ۵۸۶ م ۶۱۵ م ۶۴۴ م مدینه

    عثمان بن عفان ذوالنورین عرب مکی ۵۷۶ م ۶۱۰ م ۶۵۶ م مدینه

    علی بن ابی‌طالب ابوالحسن

    امیرالمؤمنین

    عرب مکی ۶۰۰ م ۶۱۰ م ۶۶۰ م نجف [۴]

    حسن بن علی مجتبی عرب مکی ۶۲۵ م از کودکی ۶۷۰ م مدینه [۵]

    حسین بن علی سیدالشهدا عرب مکی ۶۲۶ م از کودکی ۶۸۰ م کربلا [۶]

    عمران بن عبدالمطلب ابوطالب عرب مکی ۵۳۵ م ۶۱۰ م ۶۲۰ م مدینه [۷]

    حمزه بن عبدالمطلب اسدالله عرب مکی ۵۶۸ م ۶۱۲ م ۶۲۵ م مدینه [۸]

    روزبه فرزند بدخشان سلمان فارسی فارس مدائنی نامعلوم بعد از هجرت ۶۵۵ م سلمان پاک [۹]

    جندة بن جناده ابوذر غفاری عرب عدنانی ۵۹۰ م ۶۱۰ م ۶۵۳ م ربذه [۱۰]

    عمار یاسر ابوالیقظان عرب قحطانی ۵۶۶ م ۶۱۵ م ۶۵۷ م رقه [۱۱]

    عثمان بن حنیف ابوعبدالله عرب مدینه

    حذیفه بن یمان منافق‌شناس عرب یمنی ۶۵۶ م سلمان پاک

    مقداد بن عمرو مقداد بن اسود عرب کندی ۵۸۵ م ۶۵۳ م مدینه [۱۲]

    جابر بن عبدالله انصاری عرب مدنی ۶۰۶ م قبل از بیعت عقبه ۶۹۸ م مدینه

    خالد بن زید بن کلیب ابوایوب انصاری عرب مدنی ۵۷۶ م قبل از بیعت عقبه ۶۷۴ م قسطنطنیه

    عثمان بن مظعون عرب مکی ۶۲۴ م مدینه

    مالک بن تیهان عرب ۶۵۶ م

    خزیمه بن ثابت ذوشهادتین عرب مدنی ۶۵۶ م

    سهل بن حنیف عرب کوفه

    صعصعه بن صوحان

    زید بن حارثه عرب مکی ۵۸۱ م ۶۱۰ م ۶۲۹ م موته

    عباس بن عبدالمطلب عرب مکی ۵۶۵ م ۶۲۴ م ۶۵۳ م مدینه

    زبیر بن عوام ابو عبدالله قرشی

    سیف الاسلام

    عرب مکی ۵۹۹ م ۶۱۰ م ۶۵۶ م بلده الزبیر

    طلحه بن عبیدالله طلحه الخیر عرب مکی ۵۹۴ م ۶۵۶ م بلده الزبیر

    سعد بن ابی‌وقاص عبدالرحمن بن عوف

    یاسر بن عامر عرب قحطانی ۶۱۵ م مکه

    بلال بن ریاح بلال حبشی مکی ۵۷۸ م ۶۴۰ م دمشق

    خالد بن سعید عرب

    عامر بن عبدالله بن جرّاح ابوعبیده جراح عرب مکی ۵۸۴ م ۶۱۱ م ۶۴۰ م جبل بالغور (اردن)

    سعید بن زید ۶۷۱ م

    خباب بن ارت ابوحذیفه بن عتبه عبیدالله بن عباس مصعب بن عمیر عبدالله بن عبدالاسد اسعد بن زراره

    عوف بن حارث بن رفاعه

    رافع بن مالک بن عجلان

    قطبه بن عامر بن حدیده

    عقبه بن عامر بن نابی

    جابر بن عبدالله بن رئاب

    ثابت بن قیس حبیب بن زید انصاری حجر بن عدی حسان بن ثابت خالد بن ولید سعد بن عباده سهیل بن عمرو عبدالله بن زبیر عبدالله بن سلام عبدالله بن ام‌مکتوم عبدالله بن عمر عبدالله بن مسعود

    عقیل بن ابی‌طالب عرب مکی ۵۸۷ م ۶۲۸ م ۶۷۰ م مدینه

    عبدالله بن عباس کعب بن ظهیر معاذ بن جبل

    معاویة بن ابی‌سفیان عرب مکی

    عبدالله بن جعفر حباب بن منذر اسید بن حضیر عویم بن ساعده معن بن عدی خالد بن سعد سعید بن عاص حرقوص بن زهیر زیاد بن لبید انصاری عکاشة بن محصن مهاجر بن ابی‌امیه عکرمة بن ابی‌جهل اشعث بن قیس مصعب بن عمیر ابودجانه

    ابوالعاص بن ربیع عرب ۶۲۸ م ۶۳۳ م

    ابودردا ابوسفیان بن حارث ابوموسی اشعری ابوهریره ابی بن کعب

    ابوسفیان بن حرب عرب مکی

    زبیر بن عوام زید بن ثابت زید الخیر سایر بنی عبدالاشهل ابوقتاده انصاری ابولبابه انصاری حارثة بن نعمان ابوسعید خدری

    عبدالله بن ابی بن سلول

    عبدالله بن ام‌مکتوم عبدالله بن حنظله عقبه بن عمرو عویم بن ساعده قرظه بن کعب قیس بن سعد معن بن عدی نعمان بن عجلان ابان بن سعید ابان بن عثمان ابن ابی لیلی وائله بن اسقع انس بن مالک باذان بن ساسان بریده اسلمی تمام بن عباس ثوبان بن بجدد جابان کردی جاریه بن قدامه

    جریر بن عبدالله بجلی

    حارث بن ربیع حاطب ابن ابی بالتعه حبیب بن مظاهر حکیم بن جبله عبدی حنظلة بن ابی عامر دحیه کلبی زبرقان بن بدر زیاد بن ابیه

    سراقه بن مرداس بارقی

    سعد بن معاذ سعید بن زید سوید بن مقرن سهل بن سعد ساعدی

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    صحابه

    صحابه

    صَحابَه به مسلمانانی گفته می‌شود که پیامبر اکرم(ص) را ملاقات کرده و تا پایان عمر به او ایمان داشته‌اند. برای زنان نیز تعبیر صحابیات به کار رفته است.

    شمار صحابه پیامبر(ص) را بیش از ۱۰۰ هزار نفر دانسته‌اند. بنابر اعتقاد اهل سنت، همه صحابه عادل بوده‌اند و چنانچه عملی خلاف عدالت از آنان سر زده باشد، به سبب خطای در اجتهاد بوده است؛ ولی از نظرگاه شیعه، صحابه از این لحاظ با دیگر مسلمانان فرقی ندارند و عدالت هر یک از آنها باید به طریق معتبر ثابت شود. برای زنان نیز تعبیر صحابیات به کار رفته است.

    محتویات

    ۱ مفهوم‌شناسی ۲ دوره صحابه ۳ صحابه‌نگاری ۴ نظریه عدالت صحابه ۴.۱ نظر شیعه ۵ پانویس ۶ منابع

    مفهوم‌شناسی

    صحابی به کسی گفته می‌شود که با پیامبر اسلام(ص) ملاقات کرده و هنگامی که از دنیا رفته، همچنان به او ایمان داشته و مسلمان بوده است.[۱] منظور از ملاقات، اعم از دیدار، همنشینی، همراهی و رسیدن یکی به دیگری است، هرچند با هم سخن نگفته باشند و مثلا به واسطه نابینایی، پیامبر(ص) را ندیده باشد.[۲] برخی، قیدها و شروطی مانند: «طولانی بودن همنشینی با پیامبر(ص)»، «حفظ روایت از او» و «جنگیدن و شهادت در رکاب او» را به تعریف مذکور افزوده‌اند؛ ولی آنچه نزد علما پذیرفته شده، همان تعریف نخست است.[۳]

    بنابر گزارش برخی منابع، هنگام وفات پیامبر(ص)، شمار صحابه وی ۱۱۴ هزار نفر بوده است.[۴] تشخیص صحابی بودن شخص، از طریق تواتر، استفاضه، شهرت و خبر ثقه است.[۵]

    کسانی را که در سن کودکی توفیق درک پیامبر(ص) را داشته‌اند، صحابه صغار(کوچک و کم سن) و به زنان نیز صحابیات می‌گویند.[۶]

    «الصحابه» کلمه‌ای عربی و جمع «الصاحب» است و این ماده در معنای همنشینی، رفاقت، دوستی و یاری به کار می‌رود.[۷]

    دوره صحابه

    با توجه به اینکه برخی از صحابه تا حدود سال ۱۰۰ قمری زیسته‌اند، دوره صحابه را از زمان رحلت پیامبر(ص) تا حدود پایان قرن اول دانسته‌اند.[۸] آخرین صحابی‌ای که در کوفه از دنیا رفته، عبدالله بن ابی اوفی (۸۶ق)، و آخرین کسی که در مدینه وفات یافته، سهل بن سعد ساعدی (۹۱ق.) در ۱۰۰ سالگی، و آخرین کس که در بصره درگذشته، انس بن مالک در سال ۹۱ق یا ۹۳ق بوده است. آخرین صحابی که در شام وفات کرده نیز عبدالله بن یسر در سال ۸۸ قمری بوده است.[۹]

    در بین افرادی که پیامبر(ص) را دیده‌اند، آخرین تاریخ درگذشت برای عامر بن واثله ثبت شده است.[۱۰] او در دولت مختار بن ابی عبید ثقفی پرچمدار بوده و بعد از سال ۱۰۰ قمری درگذشته است.[۱۱]

    صحابه‌نگاری

    دانش صحابه‌نگاری، در قرن نخست هجری با فهرست‌نویسی و با عنوان تسمیه یا اسماء آغاز شد. تسمیه‌نویسی، در حقیقت شاخه‌ای از علم نسب یا حداقل برگرفته از آن است که در فرهنگ جاهلی وجود داشت. از این رو، تبیین نام و مشخصات فردی و قبیله‌ای اصحاب اهمیت می‌یافت. به عبارتی، صحابه‌نگاری در واقع معجم‌نویسی صحابه بود. زمانی که سیره‌نویسی آغاز شد، کار فهرست‌نویسی از اشخاص به دلیل مشارکت آنها در جنگ‌ها، تعداد شهدا و کشته‌های هر قبیله و مسائلی از این قبیل، آغاز شد. مثلا بحث از اینکه چه کسانی در بیعت عقبه اول یا دوم شرکت داشتند، یا چه کسانی در جنگ بدر شهید شدند. این فهرست‌ها را در سیره ابن اسحاق و مغازی موسی بن عقبه مشاهده می‌کنیم.[۱۲]

    فهرست‌نویسی صحابه، با آنچه از قبل در تسمیه‌نویسی بود، متفاوت شد و به عبارتی متحول و مستقل گردید. بخش قابل توجه کتاب‌هایی که در تراجم راویان احادیث با عناوین طبقات و تاریخ نوشته شده، به فهرست نام صحابه اختصاص دارد. واقدی پیشگام چنین تألیفاتی است. گرچه کتاب الطبقات او موجود نیست، ولی کاتب و شاگرد او، ابن سعد، با تألیف الطبقات الکبری، بسیاری از مطالب او را آورده است. ابن سعد در این کتاب با عنوان تسمیه از بیشتر اصحاب نام برده. گرچه تنظیم نام افراد، با شیوه الفبایی متفاوت است که بعدها پدید آمده و در طبقات، رنگ جغرافیایی و محلی دارد؛ مانند نام‌های صحابه‌ای که در مکه ساکن شدند، یا در طائف و....[۱۳]

    در کنار اینگونه کتاب‌ها، آثار مستقلی نیز با عنوان تسمیه یا اسماء نوشته شد که قدیمی‌ترین و نخستین کتاب به این نام، از آن عبیدالله بن ابی رافع، کاتب امام علی(ع) است که «تسمیة من شهد مع امیرالمؤمنین(ع) علی بن ابی طالب الجمل و صفین و نهروان» نام دارد. اصل این کتاب از بین رفته، ولی قاضی نعمان مصری، آن را در کتاب خود، شرح الاخبار آورده است.[۱۴]

    مجموعه‌های بزرگتر صحابه‌نگاری با عنوان‌های «معرفة الصحابة و معجم الصحابة» نگاشته شد. در قرن سوم علی بن مدینی (م ۲۳۴ق)، حلوانی حسن بن علی (م ۲۴۲ق)، عَبّاد بن یعقوب رَواجنی (م ۲۵۰ یا ۲۷۱)، عَبدان، ابومحمد عبدالله بن محمد بن عیسی مروزی (م ۲۹۳ق) و در ابتدای قرن چهارم ابومنصور باوَردی کتاب‌های خود را با عنوان معرفة الصحابة نوشته‌اند. نخستین کتاب در این باره با عنوان معجم الصحابة، از ابویعلی موصلی (م ۳۰۷ق) است.[۱۵]

    در معجم‌نویسی، گاه ترتیب حروف در حرف اول رعایت می‌شد و گاه در تمام حرف اول و تمام حروف بعدی. مورد اخیر بیشتر از قرن ششم به بعد رایج شده است.[۱۶]

    نظریه عدالت صحابه

    نوشتار اصلی: نظریه عدالت صحابه

    پیامبر(ص):

    «[در روز قیامت] مردانی از امتم آورده و به دوزخ برده می‌شوند. من می‌گویم: پروردگارا! [اینان] اصحاب منند. پس گفته می‌شود: تو نمی‌دانی که پس از تو چه کردند. پس من همان را می‌گویم که بنده نیکوکار [یعنی حضرت عیسی(ع)] گفت: «و تا وقتی در میانشان بودم بر آنان گواه بودم. پس چون روح مرا گرفتی، تو خود بر آنان نگهبان بودی، و تو بر هر چیز گواهی. اگر عذابشان کنی، آنان بندگان تواند و اگر بر ایشان ببخشایی تو خود توانا و حکیمی.» (سوره مائده، آیات ۱۱۸-۱۱۷). پس به من گفته می‌شود: از هنگامی که تو از آنها جدا شدی دائما به عقب برگشتند.»

    الحمیدی، الجمع بین الصحیحین البخاری و مسلم، ۱۴۱۹ق، ج۲، صص ۵۰-۵۱.

    اهل سنت (جز عده‌ای اندک که ابن‌حجر آنها را مبتدعه خوانده) بر این باورند که همه صحابه عادل هستند.[۱۷] به ظاهر برخی از علمای اهل سنت این نظریه را نپذیرفته‌اند. بنابراین نمی‌توان گفت همه اهل سنت قائل به این نظریه هستند.[۱۸] مثلا ابن ابی الحدید (سنی معتزلی) راجع به برپاکنندگان جنگ جمل می‌گوید:

    «همه اینها از نظر یاران معتزلی ما نابودند به جز عائشه و طلحه و زبیر؛ زیرا این سه نفر توبه کردند و بدون توبه، حکم اینها نیز به خاطر اصرارشان بر بغی، دوزخ است.»

    منبع مطلب : fa.wikishia.net

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 4 ماه قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید