این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    نوعی پوشاک که مانند هم هستند و در نهادهای خاصی

    ناشناس

    یونی فرم

    نوعی پوشاک که مانند هم هستند و در نهادهای خاصی را از این سایت دریافت کنید.

    آشنايی با انواع پوشش و لباس در ايران

    يكی از ويژگی های سفر و گردش، آشنايی با فرهنگ و آداب و رسوم مناطق ديگر است. كشور ايران به دليل قدمت بالا و گذشته ای سرشار از فرهنگ غنی، از جمله كشورهايی است كه در هر نقطه آن قوميت و فرهنگ منحصر به فردی را می توان ديد. تجمع اقوام در ايران از نشانه های وحدت ملی و يك دلی همه اقوام با همديگر است. در اين مقاله سعی شده است كه در مورد يكی از نشانه های فرهنگ غنی مردم اين سرزمين در استان های مختلف صحبت كنيم.

    آشنايی با انواع پوشش و لباس در ايران

    نویسنده نویسنده ایران هتل در تاریخ ۱۳۹۹/۴/۱۴

    دسته بندی آداب و رسوم

    یكی از ویژگی های سفر و گردش، آشنایی با فرهنگ و آداب و رسوم مناطق دیگر است. كشور ایران به دلیل قدمت بالا و گذشته ای سرشار از فرهنگ غنی، از جمله كشور هایی است كه در هر نقطه آن قومیت و فرهنگ منحصر به فردی را می توان دید. تجمع اقوام در ایران از نشانه های وحدت ملی و یك دلی همه اقوام با همدیگر است. در این مقاله سعی شده است كه در مورد یكی از نشانه های فرهنگ غنی مردم این سرزمین در استان های مختلف یعنی لباس های محلی ایران صحبت كنیم.

    «پوشش اقوام مختلف در ایران» از دیدنی ترین و جذاب ترین فرهنگ هایی است كه هر گردشگری را به خود جذب می كند. شاید برای شما پیش آمده باشد كه در سفر به نقطه ای از كشور افرادی را با لباسی خاص و متفاوت ببینید و مقایسه لباس های مردم در گذشته و امروز به نظرتان جالب رسیده باشد ، و حتی در كنار آنها عكس گرفته باشید. گاهی افراد سفر رفتن را با انتخاب یكی از هتل های ایران و یا رزرو هتل مورد نظرشان و شناسایی مكان های تاریخی و تفریحی و طبیعی مقصد آغاز می كنند. البته افرادی نیز دلیل و بهانه ای عمیق تر و زیبا تر برای سفر رفتن دارند. آشنایی با فرهنگ ها و سنت های مردمان دیگر از لهجه ونام لباس های قدیمی ایرانی گرفته تا آداب و سنن آن ها كه می تواند دنیایی متفاوت را پیش روی ما قرار دهد. در این مقاله سعی شده پوشش اصیل و سنتی مردم استان های مختلف و لباس اقوام ایرانی را برای شما معرفی كنیم. قطعا معرفی همه فرهنگ ها كاری دشوار و نیازمند به مقاله های بیشتر می باشد. آشنایی با پوشش قومیت های مختلف ساكن در شمال و جنوب و شرق و غرب ایران از جمله: ترك، لر، بلوچ، بختیاری، كرد و گیلكی و دیگر اقوام ساكن در كشور ایران، ما را برای سفر به آن مناطق سوق می دهد.

    كشور ایران از جمله كشور هایی می باشد كه به دلیل قدمت بالا و فرهنگ كهن در میان دیگر تمدن های جهان حرفی برای گفتن داشته است. شرایط گوناگون جغرافیایی و آب و هوایی و همچنین فرهنگ های مختلف اقوام ساكن در گوشه گوشه كشور و ویژگی های پوشاک اقوام ایرانی باعث شده كه هر نقطه ای از كشور نشان از تمدن كهن آن دیار باشد. تعدد اقوام و همچنین قومیت های مختلف و البته همدلی و هم صدایی آن ها با هم دیگر خود از جذابیت های این كشور عزیز است. در این مقاله سعی بر این شده که تحقیق در مورد لباس های محلی ایران انجام شده و با تنوع پوشش قومیت های مختلف شما عزیزان را آشنا كرده و به سفر رفتن و مسافرت با دیدی بازتر و تخصصی تر نگاه خواهیم كرد.

    لباس محلی آذری

    دیار آذربایجان از قدیم تاكنون، مهد فرهنگ و هنر و زیبایی بوده است. استان های آذری زبان هر ساله میزبان گردشگران و مسافران زیادی بوده و با آب و هوای خوش و فرهنگ دیرینه خود زبانزد گردشگران می باشد. لباس در فرهنگ آذری از قرن ها پیش نمادی از فرهنگ و هنر این سرزمین بوده است. در سال های اخیر استفاده از  انواع لباس محلی در زندگی روزمره شهر نشینان كمرنگ تر شده ولی همچنان در مراسم ها و آئین های مختلفی رنگ و بوی خود را حفظ كرده و مورد استفاده قرار می گیرد. خصوصا روستاییان و عشایر همچنان با همان لباس های اجداد خود كه نشانه ای از شجاعت و دلاوری است ظاهر می شوند.

    لباس ها و پارچه های مورد استفاده در این منطقه از قدیم تا كنون معنا و مفهوم خاصی را در دل خود جای داده است. لباس های مخصوص بانوان همه ویژگی های یك پوشش كامل را داشته است. جوان تر ها با رنگ های شاد و شادی بخش، با دور دوزی ها و نقش نگارهای زیبا و همچنین جنسی از ترمه و ابریشم لباسی بر تن می كردند. زنان این خطه كلاهی بر سر خود می گذاشتند به نام "برك". زنان با سن بالاتر غالبا سربندی روی روسری خود می بستند كه به آن"یایلیق" می گویند. لباس آذری مردانه: مردان این سرزمین با پوشیدن كت های بلند و گذاشتن كلاهی پشمی بر سر، در كنار سادگی در پوشش از اصالت بالای خود می گویند.

    لباس محلی كردی

    كردستان و استان های كرد نشین با فرهنگی غنی و اصالتی خاص در میان همگان شناخته شده اند. همانند دیگر اقوام ایرانی از پوششی كامل، غنی، و آمیخته از هنر و فرهنگ استفاده می كنند. در مناطق كرد نشین خوشبختانه همچنان حتی در مناطق شهری از لباس های سنتی خود استفاده می كنند. البته تفاوت هایی از لحاظ ظاهری لباس های كردی در شهر های مختلف با همدیگر داشته اند. البته نقطه مشترك تمامی این لباس ها سادگی آن ها می باشد.

    لباس های كردی از قسمت های مختلفی تشكیل می شود كه هر قسمت كاربردی بجا دارد. اغلب مردان شلواری گشاد به نام"پاتول" می پوشند. نیم تنه های مختلفی به نام های "چوخه" و "ملكی" به تن می كنند. بر سرخود پارچه ای به نام "دستار" می پیچند و یا كلاهی به نام "پیچ وكولاو" با تقش و نگار هایی زیبا بر سر می گذارند. پوشش زنان این منطقه نیز بسیار پوشیده و نشانگر فرهنگ اصیل آن ها می باشد. زنان غالبا شلواری گشاد از جنس حریر بر پا می كنند كه به آن "جافی" می گویند. شالی به كمر می بندند و نیم تنه ای به نام "كلنجه" بر تن می كنند. روسری بلندی به نام "كلكه" یا كلاهی به نام "كلاو" بر سر می گذارند. از ویژگی های چشم گیر لباس های كردی، رنگ های شاد و جذاب آن ها می باشد.

    لباس محلی بختیاری

    لباس مردمان بختیاری و غیور مردان لر نشانه ای از مردانگی و غیرت آن ها از دیرباز تا كنون بوده است. مردمان بختیاری حتی در مناطق شهری هنوز هم از لباس های دیرینه خود استفاده می كنند و این پوشش را افتخاری برای خود می دانند. مردان بختیاری كلاهی نمدی و مشكی رنگ بر سر می گذارند كه كاملا گرد و از نمدی مرغوب تهیه شده است. بالا پوشی به نام "چوقا" كه از موی بز بافته می شود تنپوش مردان این سرزمین است. تنپوشی بلند كه تا نزدیكی زانو را می پوشاند. جنس این تنپوش به گونه ای است كه در زمستان و تابستان قابل استفاده بوده و باران در آن نفوز نمی كند. "دبیت" نام شلواری است گشاد و مشكی رنگ كه مردان از آن ها استفاده می كنند. گیوه ای ریز بافت بر پا كرده وشالی به كمر می بندند.

    منبع : www.iranhotelonline.com

    پوشاک سنتی ترکمن ها

    بارها و بارها در سفرهای مان به سراغ جاذبه های تاریخی و طبیعی متنوع رفته و از دیدن شان لذت برده ایم. موزه ها، کاخ ها، مساجد، کلیساها، پارک ها و دریاچه های بسیار.

    پوشاک سنتی ترکمن ها

    پوشاک سنتی ترکمن ها از موادی همچون ابریشم‌، پوست‌، کتان‌ و پنبه‌ تهیه می شد. پوشش اصیل‌ ترکمنی‌ از جنس‌ ابریشم‌ بود و این مساله در نوع زنانه و مردانه تفاوتی نمی کرد. زنان، پرورش‌ کرم‌ ابریشم‌ و تهیه‌ پیله‌ ابریشم‌ را بر عهده داشتند. پس از آماده شدن ابریشم آن‌ را با چرخ‌ دستی‌ تاب‌ می دادند تا نخ به دست آید و با رنگ های‌ طبیعی‌ همچون‌ انار دانه‌، پوست‌انار، بویا، نیل‌ و دیگر گیاهان صحرایی‌ به آن جلوه ای خاص می بخشیدند. آنها از نخ‌ ابریشم‌ در دستگاه‌ ساده‌ای‌ به‌ نام‌ «تارا» پارچه های‌ ابریشمی ‌تهیه می کردند. این‌ پارچه‌ ابریشمین‌ در عرض‌ تقریبی ‌نیم متر بافته می شد و طول‌ آن‌ تا تمام‌ شدن‌ چله‌ ادامه پیدا می کرد. لباس سنتی ترکمن ها را می توان در دو بخش مردان و زنان مورد بررسی قرار داد:

    1- لباس‌ مردان‌

    لباس مردان ترکمن از بخش هایی همچون تن‌ پوش‌، شلوار، کلاه‌ و کفش‌ تشکیل می شود که در ادامه با آنها آشنا می شویم:

    *تن‌پوش ها

    تن پوش ها همان بالاپوش ها هستند که ما آنها را لباس خطاب می کنیم. تن پوش مردان ترکمن انواع مختلفی دارد که عبارتند از:

    دون ‌(don) 

    دون لباس اصیل ترکمنی است. این تن پوش ردای‌ بلندی‌ تا زیر زانوان‌ بود که‌ از ابریشم‌ دوخته‌ می‌شد. دون‌ بر اساس رنگ‌ و نوع‌ بافت‌ بر دو نوع ‌تقسیم می شد:

    «قیزیل‌دون‌» یا «قیرمیز دون‌» (Gyzyl/ Gyrmyz don) که از ابریشم‌ کاملا قرمز دوخته‌ می‌شد

    «قارما دون‌» (Garma don) که رنگ‌ متمایل‌ به‌ زرد داشت و رنگارنگ‌ و راه‌ راه‌ و فاقد بافت یکنواخت بود.

    بر حاشیه‌ دون‌ نوارهای‌ سوزن‌دوزی‌ می دوختند که به آن «آلاجا» (Alaja) می گویند. این نوار از دو نخ‌ تافته‌ سیاه‌ و سفید یا تیره‌ و روشن‌ تشکیل شده است. بر کمرِ دون‌ کمربندی‌ از شال‌ می بستند که گاهی آراسته‌ به‌ تزیینات نقره‌ است و به‌ آن‌ قوشاق (Guşak) و یا «تیرمه‌ شال‌» (Tirme) گفته می شود.

    چأکمن ‌ (Çäkmen)

    چأکمن ‌بالاپوشی‌ بلندتر از کت های‌ کنونی‌ و از کرک شتر است که دو نوع دارد:

    «اینچه‌ چأکمن‌» (inçe çäkmen) که از کرک ظریف‌ و مرغوب‌ تهیه می شود.

    «یوغین‌چأکمن‌» (Ýogyn ) که از کرک زبر درست می شود.

    ایچمک ‌(Içmek)

    ایچمک، اوچمک یا سیلکمه، پوستین‌ تن پوشی برای استفاده در هوای سرد است که قسمت جلوی آن قلاب یا دکمه ندارد و آستین بلند آن از شانه به سمت مچ باریک می شود.  برای بستن جلوی سینه این تن پوش از قوشاق استفاده می کنند. قوشاق دستاری است که به دور کمر پیچیده می شود. ایچمک در چند نوع است:

    «باغانا ایچمک» که بهترین نوع ایچمک بود و از پوست بره یک ماهه تهیه می شود.

    «سیلکمه ایچمک» که از پوست بره 5 تا 6 ماهه درست می شود و پس از دباغی آن را  به‌ رنگ‌ زرد در می آورند.

    «ایش ایچمک» که از پوست گوسفند تهیه می شود و برای پوشیدن حین کار مناسب است.

    پوستین دوزی کار مردان است و زنان در مراحلی از آن همکاری می کنند. برای دوختن هر پوستین پنچ تا شش پوست گوسفند یا هفت تا هشت پوست نیاز است. بعد از پوست کندن، روی آن آرد جو و نمک و دوغ می ریزند و شش تا هفت روز در آفتاب می گذارند. وقتی پوست خشک شد آن را با خشت و آجر می مالند و در آخر کمی پوست انار ساییده شده و رنگ قرمز و آب بر روی آن می ریزند. بعد از یک روز پوست را با دست نرم می کنند و برش می دهند و سپس می دوزند.

    پالتون / پالتو

    روپوشی زمستانه از پارچه های راه راه است که به صورت دامنی بلند با آستین های صاف دوخته می شود و سوراخی در سر آستین ها دارد. قسمت جلوی این پوشاک از هم باز و بدون دکمه است و برای ثابت نگه داشتن آن و پوشاندن جلوی سینه از کمربندی چرمی به نام «قوشاق» بهره می گرفتند.

    قبا

    قبا نام روپوشی است که از پارچه‌های راه راه و گاهی ساده تهیه می شود. این تن پوش بدون یقه برگردان است و آستین‌های راسته و بدون زیر بغلی دارد. این پوشش دارای دامنی بلند است که در دو سوی آن چاکی دیده می شود. دو طرف این لباس از ناحیه کمر به صورت یکنواخت گشاد می‌شود. دو طرف قبا را بر روی هم قرار می دهند و با بندینک و یا کمربندی چرمی آن را محکم می کنند.

     کوینک (Köýnek)

    کوینک پیراهنی‌ ساده‌ و آستین بلند و راسته بود که یا یقه ‌نداشت و یا یقه‌‌ای‌ کوتاه‌ و مدور و بدون‌ دکمه‌ بر روی آن تعبیه می کردند. در این لباس به‌ جای‌ دکمه‌ از بندهایی به نام «سپ یقه» استفاده می کردند.

    چئک یقه

    چئک یقه پیراهنی ساده‌ بود که یقه‌ کج‌ یا کناری‌ داشت و به آن «گزک یقه» و یا «اوزیقه» نیز می گفتند. چاک یقه در راست یقه قرار داشت و آن را با سوزن‌دوزی های‌ مفصلی به نام «جویجه بورون» (نوک جوجه ای) تزیین می کردند. سرآستین این پیراهن به گلدوزی مزین بود و «گلباغ» خوانده می شد. قد پیراهن‌ها معمولی و جنس آنها از پارچه چلوار بود. رسم بر این است که مردان میان 50 تا 60 ساله و بزرگتر پیراهن سپید بپوشند؛ پیراهن هایی فاقد نقش و نگار که تنها به نواری در کنار یقه جیب‌های پهلو و آستین مزین هستند.

    پیراهن روحانیون

    روحانیون ترکمن هنوز هم از لباس های سنتی از جنس نخ‌های پنبه‌ای کتانی استفاده می کنند؛ پیراهن‌های سفید با دامنی بلند که یقه آن مثل گذشته صوفی یقه (مدور و بدون پایه) نیست بلکه به تقلید از روحانیون فارس مدور، پایه دار و دارای دکمه است.

    چاتال

    چاتال به جامه‌ای سبک گفته می شود که از لباس خانگی کوتاه تر بود و در هنگام آلامان (یورش به دشمن) بر تن می کردند.

    یاپینجا

    پاپینجا پوششی بدون آستین و از جنس نمد است که چوپان‌ها در زمستان آن را بر دوش می‌اندازند و درتابستان به عنوان سایه بان از آن بهره می گیرند.

    ترکمن ها

    *شلوار

    شلوارهای سنتی مردان ترکمن در دو نوع زیر است:

    بالاق یا تنبان

    شلوار مردانه ترکمن ها از تنبان‌ گشادی‌ از رشته‌های‌ پنبه‌ای‌ لیفه‌ بود که سر آن‌ را با «هوتاز» (Hotaz) یا منگوله‌ زینت می دادند و به آن  «اوچغور» می گویند. بالاق شلواری با برش ساده است که مسن ترها سفید آن را استفاده می کردند و نوع سبز و نیلی آن توسط جوان تر ها استفاده می شد.

    جولبار یا شلوار

    جولبار پوشاکی بود که مردان کهنسال، درروزهای جشن آن را از بالای تنبان بر تن می کردند. پارچه جولبار گوگ ماووت یا ماهوت آبی بود که رنگی نیلی داشت. این پوشش برش معمولی و دو قسمت داشت: قسمت اصلی که قوزک پاها را پوشش می داد و خشتک که برشی نزدیک به ذوزنقه دو قلو داشت.

    منبع : www.karnaval.ir

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ناشناس 7 روز قبل
    0

    جوراب شلواری

    کیان 2 ماه قبل
    0

    فرم

    مینا 2 ماه قبل
    -1

    یونیفرم

    مهدی 2 ماه قبل
    0

    یونیفرم

    گلی 3 ماه قبل
    0

    یونیفرم

    ناشناس 4 ماه قبل
    3

    یونی فرم

    اعلا 5 ماه قبل
    2

    یون یفرم

    برای پاسخ کلیک کنید